Begraven worden naast je eigen huis

Boeddhist Fawsad Hameed over afscheid in Sri Lanka

De familie geeft een maaltijd aan de monnik als dank voor zijn zegen.

De familie geeft een maaltijd aan de monnik als dank voor zijn zegen. Bron: Wikimedia

De katholieken en de boeddhisten herdenken de overledenen op dezelfde manier, vertelt Fawsad Hameed (35). ‘Het draait bij beide geloofsovertuigingen om het respect voor de doden’, vertelt hij. De boeddhist liet drie jaar geleden zijn familie achter in Sri Lanka, waardoor het moeilijk is om zijn gestorven familieleden te eren volgens de tradities. Nu woont Fawsad samen met zijn vrouw (47) en haar dochter in Mechelen en werkt hij als productiearbeider bij Pringles.

Fawsad is opgegroeid op zo’n tien kilometer van de hoofdstad Colombo in Sri Lanka. Zijn vader overleed toen hij één jaar was. Hij was moslim. Nadien is zijn moeder getrouwd met een boeddhist. Ze wou Fawsad een nieuwe boeddhistische naam geven, maar hijzelf hield voet bij stuk en bewaarde zijn moslimse naam. ‘Ik kan alles veranderen, maar ik kan niet mijn vader veranderen’, zegt hij. ‘Ik ben dus een boeddhist met een moslimse naam.’

‘Sinds mijn veertiende kwam ik elke zomer één of twee maanden op vakantie bij een Belgisch gezin zonder kinderen. Ze wilden me tijdens de zomers ontvangen, omdat ze wisten dat ik mijn vader verloren had.’

Renata en Fawsad leerden elkaar kennen toen hij 25 jaar was en in 2005 trouwden ze. Hij verhuisde definitief naar België in september 2011, omdat de grote afstand niet goed was voor de relatie.

Herdenking

‘Mijn grootouders en één van mijn tantes zijn overleden in Sri Lanka’, vertelt Fawsad. ‘Als er in onze cultuur iemand sterft, nodigen we enkele boeddhistische monniken uit in het huis.’ Dit zijn de boeddhisten in het oranje gewaad. Je kan ze vergelijken met de priesters van het katholicisme. De hele familie komt samen en de monniken geven hun zegen aan de familie en de overledene. ‘Boeddhisten geloven dat met deze zegen, het verloren familielid naar het licht wordt gestuurd’, vertelt de Singalees overtuigend. Als dank voor de zegen, geeft de familie de monniken te eten.

Nadien gaat de familie naar het kerkhof om de persoon te gedenken. Daar bidden de familieleden, leggen ze bloemen op het graf en branden ze kaarsen en sandelhoutstokjes. Dit hele herdenkingsproces herhaalt zich ieder jaar de dag waarop de persoon stierf.

Boeddhist Fawsad Hameed: ‘Iedereen weet dat de mogelijkheid bestaat dat je vandaag of morgen de wereld zal verlaten, maar daar moet je niet bang voor zijn. Niemand kan de tijd stoppen.’

Het overlijden wordt in de krant geplaatst om alle kennissen van de overledene in te lichten. Er worden ook doodsprentjes gemaakt.

‘Nu ik hier in België woon, kan ik mijn familie niet gedenken. Maar ik heb hier geen probleem mee. Als je jonger bent, is dit heel moeilijk, maar eens je ouder bent, besef je dat het leven zo is. Thuis heb ik een standbeeld van Boeddha waar ik soms bid. Dat is het enige wat ik kan doen.’  Soms gaat de boeddhist naar Sri Lanka om zijn familie te bezoeken, dan kan hij zijn gestorven familieleden wel herdenken. ‘Normaal ga ik er volgend jaar in de vakantie heen.’

‘Bij het overlijden van mijn tante door de tsunami in 2004 deden we ook het herdenkingsritueel. Ik ben toen naar Sri Lanka gevlogen, want we hadden een hechte band. Ik was als een zoon voor haar’, legt de man uit. ‘Bij de dood van mijn grootouders is de monnik niet langsgekomen. Ze woonden samen met de oudste zus van mijn vader. In dit geval is zij verantwoordelijk voor de herdenking, want mijn grootouders hebben haar het huis en alle andere zaken geschonken.’

Kruis naast huis
‘In mijn religie kan een persoon net zoals in België zelf kiezen of hij begraven of gecremeerd wordt’, vertelt Fawsad. In het boeddhisme krijg je bij een crematie een potje as mee en bij een begraving een potje gevuld met heilig water. De graven worden meestal versiert met een grafsteen, maar dit is afhankelijk van het budget van de familie.

‘Vele mensen geloven dat als een persoon begraven wordt, de ziel naar het licht gaat en het lichaam pijn lijdt, omdat de insecten het opeten. Maar als je verast wordt, is het in één keer afgelopen. Ik geloof dit niet. Ik geloof enkel wat ik zie. Ikzelf wil nog niet kiezen tussen crematie of begraven, want ik wil vandaag nog niet sterven.’  In Sri Lanka kan je kiezen om begraven te worden op het kerkhof of in je eigen tuin. ‘Als ik overlijd mogen mijn familieleden beslissen waar ik begraven of verast wordt. Het maakt me allemaal niet uit, want ik ga het toch nooit weten.’

Julie Rommelaere

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s